dama

Witamy na stronie poświęconej wydarzeniom kulturalnym i miejscom związanym ze sztuką we Włoszech! Działamy przy Katedrze Italianistyki Uniwersytetu Warszawskiego jako koło naukowe. Na stronie znajdziecie:

  • informacje o ekspozycjach stałych i czasowych
  • opisy galerii, muzeów i innych przestrzeni artystycznych
  • relacje z wystaw

Jesteśmy też na Facebooku.

Foto/Industria. Biennale Fotografii Przemysłu i Pracy

Jeszcze zaledwie kilka dni potrwa w Bolonii Foto/Industria, Biennale Fotografii Przemysłu i Pracy. To doskonała okazja, by skonfrontować się z różnymi spojrzeniami na estetykę tego, co zazwyczaj umyka tradycyjnie pojmowanemu pięknu.

Miejsce: Bolonia, 14 różnych lokalizacji (szczegółowe informacje na stronie: http://www.fotoindustria.it/luoghi/)

Daty: 12 października – 19 listopada 2017

Godziny otwarcia: wtorek – niedziela: 10-19; wstęp wolny

Na Biennale Foto/Industria składa się 14 wystaw usytuowanych w różnorodnych miejscach  historycznego centrum Bolonii – od byłych kościołów, poprzez muzea, aż po nowoczesne przestrzenie ekspozycyjne. Ta różnorodność lokalizacji stanowi jedynie preludium do tego, jak odmienne – a zarazem zaskakująco podobne – okazują się być spojrzenia poszczególnych artystów-fotografów na świat pracy i przemysłu. Odwiedzając kolejne wystawy mamy możliwość skonfrontowania się choćby z działalnością detektywa w Japonii lat 50-tych (Yukichi  Watabe – Diario di un’indagine), strajkami pracowniczymi w Neapolu lat 70-tych (Mimmo Jodice – Gli anni militanti), czy krytyczną panoramą aktualnej sytuacji Włoch (Michele Borzoni – Forza lavoro).

Odrobinę na uboczu pozostaje eksponowana na południowym krańcu centrum miasta najbardziej „bolońska” z wystaw, Sviluppare il futuro Carla Valsecchiego. Warto jednak do niej dotrzeć, choćby dla samego miejsca, jakim jest Ex-Ospedale dei Bastardini – XVI-wieczny kompleks, łączący funkcje sierocińca i budowli sakralnej, obecnie należący do władz miasta i udostępniany zwiedzającym jedynie przy okazji urządzanych tam wystaw.

IMG_20171109_124017

Carlo Valsecchi, Sviluppare il futuro, 2017

Wystawa stanowi relację fotograficzną z wizyty w jednym z najnowocześniejszych zakładów produkcyjnych Włoch, działającym od zaledwie kilku miesięcy na przedmieściach Bolonii. Valsecchi z matematyczną precyzją realizuje ujęcia, które poprzez niespodziewane zbliżenia tracą swój realistyczny charakter, zbliżając się raczej do abstrakcyjnych form, niedostępnych dla oczu przeciętnego widza. Jednocześnie, znaczącym narzędziem kreacji obrazu jest tu dla artysty światło, którego niecodzienna intensywność jeszcze bardziej odrealnia proponowaną wizję nowoczesności.

IMG_20171109_124106

Carlo Valsecchi, Sviluppare il futuro, 2017

Godny uwagi jest fakt, że to sam Carlo Valsecchi wybrał dla ekspozycji swoich fotografii właśnie Ex-Ospedale dei Bastardini. Jest to jeden z przypadków, w których miejsce ekspozycji, obarczone własnym ciężarem znaczeniowym, wchodzi w dialog z wystawą. Były kompleks sakralny wydobywa z odrealnionych, „świetlistych” współczesnych fotografii niespodziewany potencjał – abstrakcja zbliża je do przeżycia religijnego, zakorzenionego jednak silnie w nowoczesności. Innowacyjne zakłady produkcyjne, ze względu na poziom zaawansowania technologicznego, przestają być zrozumiałe dla człowieka, który może podejść do nich jedynie z pozycji zewnętrznego obserwatora i zaakceptować – „uwierzyć” w to, że są  one czymś właściwym i etycznym, a wręcz – uwierzyć, że istnieją w takiej formie, w jakiej się je przedstawia. Jednocześnie, to że wnętrza Ex-Ospedale są zaniedbane, a z budowli sakralnych pozostała jedynie forma zapisana w obdrapanych, zniszczonych ścianach, każe zadać sobie pytanie o przyszłość, jaka czeka nowoczesne „świątynie” innowacji i postępu.

Warto skonfrontować się ze stawianymi przez Carla Valsecchiego pytaniami – to samo tyczy się również tych zadawanych przez innych artystów, których fotografie można oglądać. Tematy, jakimi są przemysł i praca nieuchronnie nasuwają liczne wątpliwości związane nie tylko z wymiarem estetycznym, ale również, a w przypadku choćby wystaw Michela Borzoniego oraz Mimma Jodicego przede wszystkim, etycznym – obrazy zaś dodają im sugestywności i nakazują nam zadać sobie pytania, których zazwyczaj mamy szansę unikać.

 

IMG_20171109_122845

Mathieu Bernard-Raymond, Prosciutto I (Strasburgo), z serii: Transform: Hyper, 2016

Więcej informacji na stronie: http://www.fotoindustria.it/

Zredagowano na podstawie materiałów prasowych oraz katalogu Biennale.

 

Ada Tymińska

Mistrz w Rzymie, czyli “Picasso. Między Kubizmem a Klasycyzmem: 1915-1925”

Chociaż nazwisko Pablo Picassa wywołuje u miłośników sztuki nieskończenie wiele skojarzeń, rzadko kiedy pierwszym, które przychodzi do głowy są Włochy.

poster6Picasso, Kobiety biegnące po plaży, 1922

Miejsce: Rzym, Scuderie del Quirinale (via XXIV Maggio 16)

Daty: 22 września 2017 – 21 stycznia 2018

Godziny otwarcia: niedziela – czwartek: 10-20, piątek – sobota: 10-22.30

Bilety: 15€ – normalny, 13€ – ulgowy, wstęp wolny dla dzieci i młodzieży do 18. roku życia, 5€ – studenci i doktoranci w piątki i soboty po godzinie 19

Wystawa „Picasso. Między Kubizmem a Klasycyzmem: 1915-1925” („Picasso. Tra Cubismo e Classicismo: 1915-1925”) w rzymskich Scuderie del Quirinale dowodzi, że w bogatym życiorysie artysty również Italia zajmuje specjalne miejsce. Pokaz zorganizowany w setną rocznicę podróży malarza do Rzymu i Neapolu podkreśla wagę inspiracji sztuką antyczną i włoską tradycją ludową, które przyczyniły się do przejścia od tendencji stricte kubistycznych do bardziej klasycyzujących, powrotu do inspiracji kulturą śródziemnomorską, nie tylko w jej hiszpańskiej odmianie. „Fletnia Pana” czy „Kobiety biegnące po plaży” to awangardowe interpretacje rzeźby antycznej i wynik dociekliwych studiów nad sztuką starożytnego Rzymu.

poster3Picasso, Fletnia Pana, 1923

Podróż do Włoch związała Picassa mocniej ze światem teatru, nie tylko w życiu prywatnym (tu bowiem poznał swoją pierwszą żonę, Olgę Koklową, tancerkę), lecz także artystycznym, co bardzo mocno akcentuje narracja wystawy. Nawiązana w Rzymie współpraca z Les Balletes Russes Diagilewa pozwoliła artyście swobodnie eksperymentować z formą i tworzyć jedne z najciekawszych scenografii epoki. Choć w twórczości Picassa przeważają nawiązania do świata cyrku, duży wpływ wywarła na niego commedia dell’arte, która inspirowała scenografię i rekwizyty projektowane bezpośrednio po podróży do Włoch. Maski Pulcinelli czy stroje Arlekina, zyskują w interpretacji artysty świeżość i nową energię. W przedostatniej sali ekspozycji dekoracje ożywają dzięki projekcji fragmentów przedstawień. Uzupełnieniem wystawy jest także pokaz kurtyny do baletu „Parade” w Palazzo Barberni, która ze względu na duże wymiary nie mogła być eksponowana z innymi dziełami w Scuderiach del Quirinale.

poster4Picasso, Maska Pulcinelli do baletu “Pulcinella”, 1920

Godne podziwu jest zgromadzenie w jednym miejscu prac pochodzących z najważniejszych kolekcji sztuki na całym świecie. Oprócz obiektów z muzeów poświęconych artyście w Barcelonie i Paryżu na wystawie zobaczyć można także prace z Nowego Jorku, Tokio, Berlina, Londynu, ze zbiorów włoskich czy też z kolekcji prywatnych. „Picasso. Między Kubizmem a Klasycyzmem: 1915-1925” to wyjątkowa okazja do poznania mało znanych aspektów twórczości mistrza i przekonania się, jak bardzo inspirujące może być podróżowanie do Włoch!

Więcej informacji:

https://www.scuderiequirinale.it/mostra/picasso-tra-cubismo-e-classicismo-1915-1925-roma

Zredagowano na podstawie materiałów prasowych.

Figura serpentinata. Język włoski i jego obecność w sztuce. 15 – 16 maja 2017

Zapraszamy serdecznie na konferencję naukową

Figura serpentinata. Język włoski i jego obecność w sztuce

plakat2017-druk-bezspadow

Konferencja odbędzie się 15 i 16 maja 2017 roku w budynku Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego przy ul. Dobrej 55 w sali konferencyjnej (1.007).

Zachęcamy do zapoznania się ze szczegółowym programem wystąpień.

Figura serpentinata program

Pomysł konferencji narodził się podczas spotkań Koła naukowego Sztuka Włoska w Tłumaczeniu, działającego przy Katedrze Italianistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Zachęceni zainteresowaniem, jakie wzbudziły warsztaty tłumaczeniowe, zorganizowane w maju 2016 roku, chcielibyśmy kontynuować rozmowy o włosko-polskich tłumaczeniach tekstów o sztuce w szerszym gronie. Zapraszamy serdecznie!

Muzea, o których nie wiecie – Palazzo Poggi

Mimo, że muzeum uniwersyteckie Palazzo Poggi zazwyczaj świeci pustkami, a o jego istnieniu wie niewielu turystów, zdecydowanie warto je odwiedzić. Nie jest to jedno z miejsc nowoczesnych, pełnych multimediów i zaskakujących rozwiązań ekspozycyjnych. Za to już od wejścia otwiera się przed nami muzeum w starym stylu – pełne wiekowych gablot, ręcznych podpisów pod eksponatami i ogarniającej nas atmosfery. A co właściwie możemy w nim odnaleźć?

sala

Całość zaczniemy od oglądania imponującej kolekcji, którą zgormadził Ulisse Aldrovandi (1522–1605), uważany za ojca nowoczesnej historii naturalnej. Przed nami eksponaty takie jak okazy dziwnych stworzeń, zdeformowane kokosy czy szkielety ogromnych jaszczurek uważanych dawniej za smoki.

aldrovandi01b

Idąc dalej napotkamy także dawne przyrządy fizyczne, ale prawdziwa niespodzianka czeka nas w sali z modelami anatomicznymi wykonanymi z wosku z XVIII wieku. Wokół nas zobaczymy naturalnej wielkości modele ludzkiego ciała – od przedstawień nagich mężczyzny i kobiety, poprzez postać demonstrującą ludzkie mięśnie, ścięgna, układ krwionośny, aż po szkielet.

Sala z modelami anatomicznymi

Tuż obok zobaczymy słynną Venerinę – woskową figurę leżącej kobiety o długich włosach, mającej na sobie jedynie sznur pereł, która została przedstawiona w momencie tuż przed śmiercią. Jednak pokrywę jej kuszącego brzucha możemy unieść, a pod nią znajdziemy, również wyjmowane, organy, a wśród nich macicę z płodem! Venerina służyła była modelem do nauczania anatomii, a jednocześnie symbolizowała kobiecą płodność. Figura pochodzi z lat 1780-82, kiedy wykonał ją Clemente Sussini.

Venerina

Jeżeli nie jesteście jeszcze pewni, czy chcecie odwiedzić muzeum Palazzo Poggi, przekonać Was może już tylko sala z modelami płodów w każdej fazie rozwoju, a także modeli do imitowania porodu, stworzonych do nauczania studentów, a w tym szklana macica, do której wkładano szmaciany model dziecka, a dzięki jej przezroczystości nauczyciel mógł kontrolować, czy uczeń prawidłowo wykonuje zadane mu zadanie.

sedia

Palazzo Poggi to miejsce, gdzie mamy wrażenie, że niewiele zmieniło się od XVIII wieku, przenosimy się w nim w czasie, oglądając zarówno naturalia, jak i artificialia, modele z pogranicza sztuki i nauki.

Museo Palazzo Poggi

Gdzie? Via Zamboni 33, Bolonia.

Kiedy? W okresie od 15 czerwca do 14 września otwarte od wtorku do niedzieli od 10.00 do 14.00. Zamknięte od 15 do 22 sierpnia. W pozostałą część roku otwarte od wtorku do piątku od 10.00 do 16.00, w sobotę, niedzielę i święta od 10.30 do 17.30.

Bilety: normalny 5 euro, ulgowy 3 euro.

Więcej informacji i zdjęć można znaleźć na stronie Museo Palazzo Poggi.

 

 

 

MARIA MATER MISERICORDIAE

Hans_Memling

Wakacje mają się ku końcowi, a my wracamy myślami do włoskich skarbów, które mieliśmy okazję podziwiać w ostatnich miesiącach w Krakowie.

Z okazji Światowych Dni Młodzieży Muzeum Narodowe w Krakowie gościło prawie 100 dzieł, głównie ze zbiorów włoskich, których tematem była Maria Matka Miłosierdzia. Mogliśmy przyglądać się dziełom wybitnych artystów, takich jak Donatello, Mantegna, Vasari, Memling, Dürer czy Zurbarán. Była to zatem wystawa prezentująca dzieła sztuki autorstwa znakomitych zagranicznych mistrzów, choć nie zabrakło także akcentu polskiego.

Co zwróciło naszą uwagę w sposób szczególny?

Andrea della Robbia, Madonna di Santa Maria Nuova, relief z terakoty szkliwionej

FullSizeRender

Członkowie rodziny Della Robbia zapisali się na kartach historii jako twórcy rzeźb w terakocie. Delikatność formy uzyskana przy wykorzystaniu możliwości ceramiki, jej plastyczności i lśnienia powierzchni, ujmuje nas już przy pierwszym spojrzeniu na dzieło.

 

Albrecht Dürer, Życie Marii, cykl drzeworytów

przest_mmm_1

Drzeworyty prezentowane na wystawie przedstawiały wydarzenia z życia Marii. Ryciny Dürera były niezwykle często kopiowane przez innych artystów.

 

Michał Anioł, Pietà watykańska, kopia gipsowa w skali 1:1

791466684225

Kopia dzieła nie jest nigdy tym samym co oryginał. Brakuje jej tego tchnienia, które pozostaje po pracy artysty. Niemniej jednak miłośnicy Michała Anioła mieli niepowtarzalną okazję, by zbliżyć się do gipsowej kopii wyjątkowo blisko. Oryginał znajduje się za pancerną szybą w Bazylice Św. Piotra w Rzymie.

 

Interesujących dzieł było oczywiście dużo więcej. Warto przypomnieć mozaikę z Rawenny, rzeźbę z terakoty polichromowanej Donatella czy Matkę Boską Różańcową adorowaną przez kartuzów Zurbarána.

Chcemy w sposób szczególny podkreślić jeszcze inny aspekt krakowskiej wystawy. Może niektórym zwiedzającym udało się dostrzec niesamowite bogactwo różnorodnych form retuszu. Ubytki w obrazach, które przyjechały z Włoch, były w różny sposób uzupełnione: od „neutralnego” koloru, który pozwalał na zachowanie autentyzmu fragmentarycznego oryginału, poprzez tratteggio, aż do selekcji chromatycznej, która polega na użyciu czystych barw, które zlewają się z sąsiadującym oryginałem. Prawdziwa uczta dla poszukiwaczy partii oryginalnych. Jaka szkoda, że wykonywanie fotografii było zabronione. Nie pozostaje nam zatem nic innego, jak tylko kolejna podróż do Włoch.

 

Zredagowano na podstawie materiałów prasowych.

Kalejdoskop: pamięć i zapomnienie – wystawa Marco Angeliniego w Warszawie!

Marco-Angelini-Mixed-technique-on-canvas

Miejsce: Galeria Nowe Miejsce, Al. Jerozolimskie 51, lok. 2, Warszawa.

Daty: 4-15 czerwca 2016. Wernisaż 4 czerwca o godz. 18.

Bilety: wstęp wolny.

W sobotę, 4 czerwca 2016 roku, o godzinie 18.00 w galerii Nowe Miejsce w Warszawie odbędzie się otwarcie wystawy indywidualnej Marco Angeliniego zatytułowanej Kalejdoskop – pamięć i zapomnienie. Opiekę kuratorską nad ekspozycją sprawują Giusy Emiliano i Raffaella Salato, a jej organizacji podjął się Jan Kozaczuk we współpracy z Wojciechem Popławskim i Lucyną Sosnowską.

W swoich ostatnich poszukiwaniach artystycznych Marco Angelini sięga po nowy sposób interpretacji wizualnej i wprowadza nas w przestrzeń wyznaczoną przez miasto, które pojmuje nie tylko jako miejsce fizyczne, lecz także jako ślad pamięci duszy. W 71 obrazach zamyka rzeczywistość metropolii naznaczoną smugami pamięci, a samo miasto traktuje jak rezerwuar wspomnień, reminiscencji i anegdot z przeszłości.

Droga artystyczna Marco Angeliniego łączy go ściśle i nierozerwalnie z Polską. Wpływ kultury polskiej na jego twórczość nie jest jednak bezpośredni, artysta przetwarza ją i interpretuje we własny sposób. W jego obrazach widać nawiązania do Tadeusza Kantora. Przedmioty ulegają u Angeliniego tej samej transpozycji, której poddawali je aktorzy w teatrze Kantora. Wspólne dla obu artystów jest również przywoływanie w widzach wspomnień, które nie mogą i nie powinny zostać zapomniane. Obaj z jednakową precyzją i stanowczością odwołują się przy tym do intymności i natury przedmiotów skrywanej pod ich prymarną, codzienną funkcją.

Sposób obrazowania charakterystyczny dla Angeliniego można by porównać do pryzmatu, a jego twórczość do kalejdoskopu (od którego wziął się tytuł całej wystawy), skupiającego w sobie wielorakie rzeczywistości. Ich początek nigdy nie staje się końcem, ale koniec wstrzymuje i zawiera w sobie początek.

Podążając śladem pamięci, Marco Angelini łączy obrazy z filmem wideo zatytułowanym Solaris, który ucieleśnia emocje uchwycone na płótnie. W ten sposób artysta pozwolił przemówić niektórym ze swoich dzieł, które zaczynają oddychać i uzewnętrzniać zamknięte w nich emocje dzięki postaci aktora – Jana Kozaczuka. Złość, akceptacja, strach, oczekiwanie – wszystkie te odczucia nabierają kształtów za sprawą recytacji aktorskiej, która zmusza widza do zajęcia jasnego stanowiska wobec każdego z nich.

Marco Angelini urodził się w Rzymie w 1971 roku. Od samego początku łączył kreatywność artystyczną z podejściem socjologicznym, które ze względu na wykształcenie stało się dla niego punktem odniesienia i kluczem do interpretacji rzeczywistości. Jest przekonany, że sztuka powinna odgrywać rolę społeczną: przywracać widzialność rzeczom, skupiać uwagę i w ten sposób tworzyć nowe możliwości komunikacji oraz stawiać niezadane wcześniej pytania.

W latach 2007-2013 jego obrazy były wielokrotnie wystawiane w Warszawie (wystawy indywidualne w Galerii Delfiny, Galerii XX1, Galerii Art New Media, Galerii Wystawa). Wśród wystaw o randze międzynarodowej należy wymienić: „Restful Turmoil” w Londynie (2009), „Urban Grooves” w Bratysławie (2010), „Speculum: la materia e il suo doppio” w Rzymie w Museo Carlo Bilotti (2015), a wcześniej w galerii André (2014). Artysta uczestniczył również w Affordable Art Fair oraz w Clio Art Fair w Nowym Jorku, odpowiednio w 2014 i 2015 roku.

Jego obrazy znajdują się w wielu kolekcjach sztuki, a jeden z nich należy do prestiżowych zbiorów prywatnych Fondazione Roma (Palazzo Sciarra).

Więcej informacji na stronach artysty i galerii Nowe Miejsce.

Warsztaty “Sztuka włoska w tłumaczeniu” 19 maja 2016!

Zapraszamy serdecznie na warsztaty Sztuka włoska w tłumaczeniu, które odbędą się w czwartek 19 maja o godz. 14:00 w budynku przy ul. Krakowskie Przedmieście 1 w sali 2/3.

Podczas spotkania przybliżymy wam tematykę, którą zajmujemy się na co dzień, tłumacząc teksty dotyczące sztuki i problemy z tym związane.

Sztuka_Włoska_w_Tłumaczeniu_plakat_19.05.2016

Zachęcamy do zapoznania się ze szczegółowym programem spotkania.

Program spotkania

ILLUMINATI Immagini dalla letteratura: Bellini, Dalì e i contemporanei

ILLUMINATI

Immagini dalla letteratura: Bellini, Dalì e i contemporanei

Obrazy z literatury: Bellini, Dalì i współcześni

DALI_530x310Salvador Dali- ilustracje do Boskiej Komedii

 

Miejsce: Pesaro: Musei Civici di Palazzo Mosca, Casa Rossini i Scalone

Vanvitelliano

Daty: 19 grudnia 2015 – 19 czerwca 2016

Bilety: bilety ważne dla wszystkich muzeów: normalny: 10 euro; ulgowy 8 euro

wejście gratis dla posiadaczy karty: Card Pesaro Cult oraz w każdą trzecią niedzielę miesiąca dla posiadaczy karty

Godziny otwarcia: 

PALAZZO MOSCA / CASA ROSSINI: wtorek- czwartek 10-13; piątek – niedziela 10-13/ 15:30-18:30

SCALONE VANVITELLIANO Piazza del Monte: piątek – niedziela 16-19

Informacje szczegółowe: pesaro@sistemamuseo.it

Giovan_Francesco_Gessi_Morte_di_Adone_530x310

Jeszcze tylko do 19 czerwca potrwa w Pesaro wystawa, w którą po raz pierwszy zaangażowały się trzy różne instytucje: Musei Civici di Palazzo Mosca, Casa Rossini i Scalone Vanvitelliano. Wystawa gości w trzech siedzibach a jej kuratorem jest Mercello Smarrelli.

Wystawa zaskakuje, przekracza granice historyczne oraz geograficzne, ukazując zwiedzającym jak dzieła sztuki inspirowały artystów różnych epok.

Wydarzenie zostało zorganizowane przez Urząd miasta Pesaro i inne współpracujące organizacje, rozwijając rodzącą się właśnie Fondazione Pesaro Cultura (Fundacja Kultury Pesaro)

Illuminati odnosi się do praktyki, która na początku, w czasach antycznych, ograniczała się do dekoracji pierwszej litery tekstu na danej stronie manuskryptu, natomiast w XIV wieku przybierała coraz to bardziej wymyślne kształty. Źródłem inspiracji dla artystów były dzieła literackie, z których czerpano wzorce do tworzenia obrazów czy rysunków.

 

A 1245758

Wystawa jest doskonałą okazją na zapoznanie się z trzema muzeami stanowiącymi dziedzictwo kulturalne Pesaro. W zbiorach wystawy zebrano 100 rysunków Salvadora Dalì zrealizowanych w latach 50., inspirowanych Boską Komedią. Ponadto znajdziemy tutaj dzieła artystów takich jak: Francesco Arena, Francesco Grilli i Rä di Martino.

Zwiedzanie powinno się rozpocząć od Musei Civici i dzieła Giovanniego Belliniego, które przedstawia Świętego Jerzego zabijającego smoka następnie należy poruszać się według wskazówek umieszczonych w muzeum i w broszurach tak aby zwiedzać wystawę według porządku chronologicznego.

Zredagowano na podstawie: http://www.pesaromusei.it/dettaglio_mostra.asp?id=338

OD LOTTA DO CARAVAGGIA.

Kolekcja oraz działalność naukowa Roberta Longhiego.

lotto caravaggio

Miejsce: Complesso Monumentale del Broletto – Novara, ul. Fratelli Rosselli 20.

Daty: 10 kwietnia – 24 lipca 2016.

Bilety: normalny 10 euro, ulgowy 8,50 euro. Cena obejmuje wypożyczenie audioprzewodnika po wystawie.

Godziny otwarcia: od wtorku do niedzieli od 9 do 19.

 

Roberto Longhi

Wystawa w Novarze Od Lotta do Caravaggia zainspirowana została postacią Roberta Longhiego (1890-1970), włoskiego krytyka i historyka sztuki. To właśnie Longhi ponownie odkrył Caravaggia, artystę zapomnianego i pomijanego przez krytyków sztuki w XVIII i XIX wieku.

 

Od Lotta do Caravaggia

Wokół Caravaggia też skonstruowana została wystawa. Poza pracami tytułowych bohaterów, można podziwiać m.in. dzieła Dossa Dossiego, Lamberta Sustrisa, czy Jusepe de Ribera. Szczególnie podkreślone zostały związki pomiędzy malarstwem Caravaggia i caravaggionistów a sztuką ich lombardzkich i weneckich  prekursorów, w tym Lorenza Lotta.

Prezentowane dzieła pochodzą w dużej części z kolekcji Longhiego, która odzwierciedla zainteresowania naukowe badacza.

 

Zespół budynków Broletto w Novarze

Kontekst północnowłoski jest obecny również w historycznych zabudowaniach Broletto w Novarze, gdzie prezentowana jest wystawa. Położony nieopodal katedry zespół budynków stanowił centrum życia średniowiecznej Novary, a obecnie mieści galerię sztuki i przestrzeń wystawienniczą. Przy okazji wizyty na wystawie warto zwrócić uwagę na te zabudowania. Czworoboczny plac otoczony budynkami miejskimi (m. in. ratusz) z podcieniami to charakterystyczna forma architektury lombardzkiej – chociaż administracyjnie Novara należy do Piemontu. Podobne, średniowieczne broletta znajdują się w Mediolanie przy Piazza dei Mercanti, czy w Bergamo (Palazzo della Ragione).

Więcej informacji:

http://www.mostralottocaravaggio.it/

tel. +39 0289096942

 

Zredagowano na podstawie materiałów prasowych.